فراموش شده های قرن بیست ویک

فراموش شده های قرن بیست ویک

بیشتر بدنه آموزش وپرورش از کلاسهای چند پایه است.هر چند در آمار دانش آموزان با مدارس مستقل قابل مقایسه نیست.روش سنتی هنوز حاکم است.مدرسه ودانش آموزان ومعلم وکتاب درسی از اعضاء تشکیل دهنده آن است.هنوز دست نخورده باقی مانده است.وبا گزینش معلمانش در زندگی شهری بدلیل نبود مزایای آن در پیش بینی امتیازومزایای خاص به قهقرا هم پیش رفته است.کتب درسی تغییرات خیلی خوبی کرده است .با اندوخته های دانش آموزان وشرایط روستاها هم خوانی ندارد.جدیدا ارزشیابی توصیفی هم وجود وپیش بینی امکانات آن را در مقایسه با مدارس مستقل زیر سوال برده است.البته روش جدید ارزشیابی روش پسندیده وقابل ذکری است.که همراه آن وجود امکانات ضروری است.اما نگاه کلی وتامین امکانات این همه مدارس چند پایه دور از ذهن است.تا کجی آنرا بیشتر نمایان سازد.

در آموزش وپرورش مشکلات زیادی به چشم می خورد.که انصافا طبیعی است.چون تازه راه توسعه را می پیماییم.امکانات با آمار دانش آموزان هنوز به حد تعادل نرسیده است.جنگ تحمیلی وتحریم های مغرضانه هم از عوامل دست وپا گیر نگاه به این مجموعه را هم نمی توان از یاد برد.با تمام این احوال نگاه به فراموش شده های قرن وبیست ویک می تواند مرحمی بر درد های کهنه باشد.