همین بس

داشتی وداری

مهر ومحبت

مهربانی و گذشت

صداقت وپاکی

آن کوه استوارت

سربه فلک کشیده

نشان از بلندی وعظمت

در حاشیه اش

مردمان خوبش

نشان آریایی

نژاد شجاعت

ورد تاریخ دانان

یقین در شبهه

که اسلام گشته

با آن به همراه

تفتان نگین استان

سیستان خواجه

بلندی بر وسعت دشت سر سبز

رستم زاده همان محل

برکت وآب

پشت چاه نیمه گشته

انبار غله ایران زمین

 شهرسوخته عروس تاریخ شهر

مردمانی درشت هیکل

در جنگها پشت نکردند به دشمن

سرافرازی آن

بافتخار نسل ما

همین بس

دریای عمان

کوه مکران

مردمانی اسلام پرست

دلیر وجنگجو

همانها بودند دشمن را چو قهر گرفتند

 ریختند بر موج خروشان 

از کشور برونشان کردند چنین وضع

هر خانه مسافر خانه کوچک

مانده در راه

هر دری زند نپرسند کی هست

شب وروزو سال وماه

خم به ابرو نخواهند آورد

که مهمان کی خواهد رفت

در آوایشان دلیریها بر جنگ دشمن

بابو عاشق نواهای مردم است

بنده ای مثالی که اخلاق نیکو را می پرورد

نشان از لطف او دارد

نیکی وخدا بس

سراوان کلپور گان

دست ساخت بشر

پایداری واستقامت

مهر ومحبت

خورشید در ایران

از این جا می تابد

در چهر ه ها هست نمایان

رفتی وببینی

چه حرمتها نثارت می کنند آسان

خرمای آن انرژی سرشار

حرف ودروغ نیست

که علم ودانش را سرتاسر

این چنین برده اند بهره و ثمر

ایرانشهر مردمانی خونگرم

در فرهنگ بگیر بالا تر

از قدیم الایام

نامش هست بر نسل ها روشن

آب زلال وپاکش

همچو نهری طی می کند وسط شهر

 قلعه زیبای آن

بلندی دیوار آن

عظمت شهر را می کند نمایان

در تاریخ کهنش دلیریها می کشد نهان

این همه لطف ومحبت

خداداده است بر بندگان پاکش